Ik verbaas me, ik ben verdrietig, ik ben boos, ik ben gelukkig, ik geniet van de zon, ik heb het koud, ik ben blij.. Goh, ik heb emoties, ik leef, ik ben mens!
Als ik dan mens ben (en geen koe), waarom begrijp ik dan helemaal niets van de wereld? Niets van het egoïsme, het egocentrisme en het individualisme in de wereld om mij heen? Waarom vind ik dan weinig aansluiting bij de belevingswereld, interesses, bezigheden, gedachtengangen en desinteresse van de mensen in de wereld om mij heen?
Authentiek
Als ik dan een mens ben, een mens met een goed stel hersenen (minimaal HBO-niveau en een IQ van rond de 130, dit schijnt best goed te zijn..), enthousiasme, een tikje onzekerheid, loyaliteit, flexibiliteit, gevoeligheid en een groot empathisch vermogen! Als ik een mens ben met doorzettingsvermogen, inlevingsvermogen en humor én een mens dat zoveel mogelijk authentiek en dus zichzelf wil zijn, WAAROM ZIT IK DAN NOG STEEDS WERKLOOS THUIS????
Ik solliciteer me suf. Helaas zijn er, door de economische crisis, waarvan ik nog steeds niet zeker ben of die er echt is en in welke vorm, steeds minder geschikte (en leuke) banen te vinden. Maar, ook de banen waar ik voorheen niet zo snel op zou solliciteren (niet aan alle gestelde eisen kunnen voldoen, of fulltime ipv parttime etc.), kunnen tegenwoordig op mijn goedkeuring rekenen!
Geen reactie is ook een reactie
Mijn ervaringen tot nu toe? Daar word een opgewekt mens niet vrolijk van! Zonder overdrijven wil ik toch graag stellen, dat ik in ongeveer een kwart van de gevallen helemaal niets heb vernomen! Geen reactie dus. Geen reactie is ook een reactie, maar netjes vind ik het niet! Het is toch een kleine moeite om dan op z’n minst een afwijzing te sturen? Van ongeveer een tiende heb ik bericht gekregen dat mijn sollicitatie in goede staat is ontvangen, om vervolgens doof te worden van de radiostilte! En van de overige sollicitaties kreeg ik een afwijzing! Wat zou het nou toch fijn geweest zijn, als er minimaal één bedrijf de moeite had genomen om me uit te nodigen voor een gesprek. Het resultaat boeit me op dit moment niet eens meer, maar het zou zo’n boost kunnen geven aan mijn zelfvertrouwen! Dit zelfvertrouwen heeft toch wel een flinke deuk opgelopen, kan ik je vertellen!
Leeftijdsdiscriminatie
Ik ben niet geschikt… dat kan natuurlijk. Ik voldoe niet aan de eisen die gesteld zijn… dat kan natuurlijk, maar ik solliciteer niet als ik niet aan minimaal 75% van de gestelde eisen voldoe, juist om een afwijzing te voorkomen. Mijn opleiding sluit niet aan, er zijn kandidaten die beter aan de gestelde eisen voldoen… blablabla. Allemaal redelijk standaard afwijzingen, toch? Ik kan me alleen niet van de indruk ontdoen, dat ergens, heel diep van binnen, men mij eigenlijk afwijst vanwege mijn leeftijd (begin 40, ja, dan ben je tegenwoordig bijna bejaard, niet doorvertellen hoor!)… MAAR, dat mag in Nederland volgens de wet natuurlijk niet meer, dat heet leeftijdsdiscriminatie! Kijk, dat is het officiële verhaal, maar niemand die de waarheid niet kan verhullen, met een of ander (on)geloofwaardig excuus, toch! Dus, die wet wordt in Nederland massaal aan de laars gelapt. Net als het rookverbod trouwens, maar dat is een ander verhaal!
Ik vermaak me prima thuis, maar wil toch echt graag werken!
Goed, als het (officieel) de leeftijd NIET is, wat is het dan wel? Mijn opleiding? Mijn werkervaring? Ik kan niet anders stellen, dan dat ik een leuke lijst aan opleidingen op mijn cv heb staan. Ik was jong, een kind nog en wilde HEEL graag spelen! Ik liep verloren op de grote school met meer dan 1500 leerlingen. Kan ik er iets aan doen? En dan gaat er wel eens iets mis. Zittenblijven kon ik helaas als de beste en daar moet ik nu, dertig jaar later, nog steeds de wrange vruchten van plukken! Ook mijn HBO opleiding heb ik, door omstandigheden, helaas niet afgemaakt… Ik was verliefd, naïef en blij dat er iemand op deze aardkloot was, die ook verliefd was op mij. Liefde maakt blind en voor je het weet ben je heel wat jaren (en desillusies) verder! Zonder het zo gewilde HBO papiertje, maar hé, wel met een MAVO en HAVO diploma op zak! Dát is toch zeker niet niets?
Golfoorlog
Goed, dat geschreven hebbende, ik moest/ging werken. Werk vinden ten tijde van de Golfoorlog (crisis), herinneren jullie je die tijd nog? Dit viel echt niet mee. Zeker niet in de reiswereld, waar ik zo graag had willen werken! Dus zoek je verder en verbreed je je horizon! Thuiszitten is ook zo wat, maar niet echt mijn ding! Ik heb me ingeschreven bij alle (echt ALLE!) uitzendbureaus in Utrecht, want daar woonde ik toen nog, en solliciteerde me misschien nog wel meer suf dan tegenwoordig (illusie dat iedereen nog op mij zat te wachten)! Bij het uitzendbureau vertelden ze me doodleuk dat er voor mij geen werk was, want (en nu komt het!) IK WAS TE HOOG OPGELEID EN ER WAREN HEEL VEEL WACHTENDEN VOOR MIJ, ZONDER OF LAGER OPGELEID DAN IK…. Goh, was ik dus toch beter opgeleid, dan de doorsnee werkzoekende! JIPPIE!
Ik ben gelukkig zuinig, dus nog niet blut!
Uiteindelijk heb ik de nodige uitzendbanen gehad en van het een kwam het ander, een vaste baan. Helaas, helaas. De proeftijd kwam ik niet door, want ik was niet genoeg juridisch onderlegd. Juist, ik werkte bij een advocatenkantoor. Leuk werk, maar dus niet geschikt voor mij. Tijd om me te verdiepen in de juridische wereld werd me niet gegund. Via via kreeg ik een baan, een vaste dit keer, want ik kreeg maar liefst een NUL-urencontract! Goed hè? Bij deze baas heb ik vier jaar gewerkt, toen ging het bergafwaarts, want ik kreeg de minst leuke klussen op de minst ongeschikte plekken voor een meisje van nog geen dertig. Nachtdiensten op een afgelegen en ‘s nachts toch wel zeer verlaten industrieterrein. Mijn veiligheid was in het geding, dus zoeken naar een nieuwe baan. De nodige banen verder, toen kwam mijn laatste werkgever, waar ik een jaarcontract had (waar krijg je tegenwoordig nog een vaste baan?) Hij was genoodzaakt mij te laten gaan, in verband met bedrijfseconomische redenen. Ik was de laatste die binnen was gekomen, dus (logisch?) moest ik als eerste het veld ruimen… Het goede nieuws is, ik ben nooit ontslagen! Ontslagen in de zin van: wegens wangedrag, slecht presteren, op staande voet etc. MAAR IK ZIT NU WEL THUIS!
Geld is eten!
Die nieuwe baan kwam er. Een baan iets onder mijn niveau en niet helemaal wat ik zocht, maar hé, hoe kritisch kun je zijn, als je wilt werken? En geld is eten! Na een kleine twee jaar kregen alle personeelsleden te horen, dat het bedrijf ging sluiten en de Nederlandse markt ging verlaten. Fijn! Ik inmiddels zwanger van mijn dochter, kon nergens naartoe, want: wie wil een zwangere vrouw in dienst nemen?
Goed, om dit wel heel lange verhaal kort te houden: op mij cv staan de nodige werkgevers. Bij potentiële werkgevers gaan de voelsprieten gelijk aan de slag. Oh, die mevrouw is een jobhopper. Niet loyaal, want iedere drie tot vier jaar heeft ze een andere baan. Die willen we niet!
Een stukje papier, oh nee.. een CV!
Dus, om voor eens en voor altijd af te rekenen met al deze heren en dames werkgevers:
Een cv is ook maar een stukje papier!
Het is alleen maar net hoeveel waarde je hecht aan zo’n stukje papier… want, niet alles is wat het, op het eerste oog, lijkt! Durf eens verder te kijken dan het aantal banen dat iemand heeft gehad! Durf eens verder te kijken dan de opleidingen die iemand genoten heeft! Zoals ik mijn verhaal begon: ik ben een mens! Dus, kijk eens naar de mens ACHTER het cv, als jullie durven! Dan kan ik jullie beloven, dat jullie een nieuwe collega krijgen met:
een goed stel hersenen (minimaal HBO-niveau en een IQ van rond de 130, dit schijnt best goed te zijn..), enthousiasme, een tikje onzekerheid, loyaliteit, flexibiliteit, gevoeligheid en een groot empathisch vermogen! Een collega met doorzettingsvermogen, inlevingsvermogen én humor. Zeg nou zelf, wie wil zo’n collega nou NIET?
Het geld stroomt binnen!
Geldboom!
