21 februari 2005 - 21 februari 2009
Vandaag is het vier jaar geleden, dat wij veel te vroeg afscheid van jou moesten nemen. De ene dag hoorden wij jouw hartje nog kloppen, de andere dag was je hartje niet meer te zien op een echo. Onze wereld hield even op te bestaan, maar de realiteit was, dat de aarde gewoon door ging met draaien en het leven op straat verder ging zoals op iedere ‘normale’ dag.
Ons mannetje, te vroeg geboren, ongeveer halverwege de zwangerschap ging het mis. Wat de oorzaak was, dat kon niemand ons precies vertellen, maar het vermoeden is dat een bloeduitstorting, ter hoogte van de baarmoedermond, jou uiteindelijk fataal is geworden. Deze bloeduitstorting heeft zeer waarschijnlijk de vruchtzak beschadigd, waardoor het vruchtwater weg kon stromen, met alle nare gevolgen van dien. Een ‘gewone’, maar ingeleide bevalling volgde, want voor een curettage zat je inmiddels al te lang in mama’s buik (al volgde er na de bevalling alsnog een curettage, maar dat wisten we toen nog niet, gelukkig).
Op het moment dat je ter wereld kwam, paste je precies op mijn hand. Je was helemaal gaaf, een miniatuur mensje met alles er op en er aan, maar gewoon nog niet helemaal af. Mama dacht dat ze het eng zou vinden jou te zien. En vasthouden? Nee, echt niet! Maar op het moment dat je daar was, voelde het zo natuurlijk, zo bijzonder, speciaal en mooi. Dat is van mij, van ons, dus het was goed! En ik heb je, samen met papa, uitgebreid bewonderd.
We hebben ook foto’s van jou gemaakt. Niet om iedere dag naar te kijken, maar meer eigenlijk als tastbaar bewijs van jouw bestaan! Er wordt namelijk helemaal niet meer over jou gesproken door buitenstaanders (inclusief familie), alsof je er nooit bent geweest. Ach, het zal wel goed bedoeld zijn, maar veel mensen weten helaas niet beter of denken dat het zo beter is. Papa en mama begrijpen het wel een beetje, maar je bent wel degelijk HIER op aarde geweest!
Papa en mama konden het hele gebeuren gelukkig heel goed samen verwerken. Samen, juist dxe1t was zo fijn en belangrijk. Vergeten zullen we jou nooit, maar samen kunnen papa en mama wel weer verder met hun leven, en zo moet het ook. We hebben het verdriet verwerkt, maar het gemis komt zo nu en dan toch heel even om een hoekje kijken. Op jouw geboortedag branden we een kaarsje voor jou en denken: het is goed zoals het is. Samen met jouw grote zus natuurlijk, die zo verdrietig was dat ze nou nog steeds geen broertje of zusje kreeg. Haar grote wens is helaas nog steeds niet verhoord… De onze trouwens ook niet.
Je hebt niet alleen voor altijd een plaatsje in ons hart, we hebben jou ook op een heel mooi plekje kunnen begraven. Het ziekenhuis gaf ons namelijk de mogelijkheid om jou daar achter te laten. Mama weet het niet meer helemaal precies (was toch wel verdoofd door het hele gebeuren), maar volgens mij zou je dan (anoniem) gecremeerd/verbrand (?) worden met andere te vroeg geboren kindjes of met geamputeerde ledematen? In ieder geval klonk dat zo naar! Bovendien was je ons kind -dood of levend- en je laat je kind toch niet achter in een kil, koud ziekenhuis? Het was wel moeilijk, hartje winter en de grond zwaar bevroren, maar het is ons gelukt, een mooie laatste rustplaats voor je te maken.
Volgens de Nederlandse wet heb je zelfs helemaal nooit bestaan, want de zwangerschap duurde nog geen 24 weken. Vanaf 24 weken ben je pas officieel een ‘doodgeborene’. Voor de burgerlijke stand was je iets te vroeg geboren, dus papa mocht je niet aangeven en officieel begraven was ook nog net niet toegestaan, want de wet op de lijkbezorging treedt pas in werking vanaf 24 weken en pas dan moeten de wettelijke regels gevolgd worden..
Van ons kreeg je de naam die we voor jou hadden bedacht, die naam was en is voor jou en voor niemand anders: JORIS!! Want dxe1xe1r had geen instantie of wet iets over te vertellen!
Mama
